 |
|
 ลาตัวหนึ่ง ได้รับการเลี้ยงดูเป็นอย่างดีมากกว่าลาตัวอื่น ทำให้มันหลงระเริงในตนเอง เที่ยวคุยโวไปทั่วว่า "ข้านี่แหละที่สืบเชื้อสายมาจากม้าโดยตรง ดีเท่ากับม้าพันธุ์ที่ดีที่สุดที่พวกเจ้าเคยรู้จักกัน พ่อของข้าเองเป็นม้าที่สง่างาม และข้าเองก็มีรูปร่างคล้ายคลึงกับท่านมาก" ในขณะที่เจ้าลาจอมโวกำลังพูดอยู่นั่นเอง นายของมันที่กำลังเร่งรีบจะไปทำธุระสำคัญ ก็ตรงขึ้นขี่หลังพร้อมกับลงแส้อย่างแรง เพื่อให้มันวิ่งไปได้เร็วที่สุด เจ้าลาจอมโว เมื่อโดนเรียวแส้หวดกระหน่ำเข้าไป ก็ได้รับความเจ็บปวดเป็นอันมาก มันกระโดดไปข้างหน้า ท่ามกลางฝูงลาที่มองดูอยู่ ทันใดนั้นพ่อของมันซึ่งเป็นลาเช่นเดียวกัน ก็ร้องออกมาดัง ๆ เมื่อฝูงลาเห็นว่า พ่อของเจ้าลาจอมโวก็เป็นสัตว์ในตระกูลเช่นเดียวกันกับตน มิได้เป็นม้าอย่างที่คุยเอาไว้แต่อย่างใด ก็ร้องออกมาอย่างดูหมิ่นว่า "นี่น่ะรึ พ่อผู้ที่เป็นม้าที่งามสง่าเกินใครของเจ้า ก็เสียงที่พ่อของเจ้าร้องออกมานั่น ไม่ได้เป็นเสียงของลาอย่างพวกข้าหรอกรึ" |
 นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ::คนฉลาดมักไม่นำเอาชาติกำเนิดของตนมาอวดโอ่ มากไปกว่าความดีที่ตนมีอยู่จริง |
|
| |
|
