 |
| นิทานเรื่อง....สุนัขจิ้งจอกไม่มีหาง |
|
 สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งติดกับดัก และหนีรอดออกมาได้ แต่หางอันสวยงามของมันก็ขาดติดอยู่กับกับดักนั่นด้วย ถึงแม้จะมีชีวิตรอดออกมาได้ มันก็รู้สึกละอายต่อฝูงสุนัขจิ้งจอกขึ้น ในวันหนึ่ง หลังจากพูดคุยกันอยู่เป็นเวลานาน สุนัขจิ้งจอกที่ไม่มีหางก็พยายามชักจูงสุนัขจิ้งจอกตัวอื่น ๆ ให้เห็นว่า การไม่มีหางเป็นรูปแบบที่ดีที่สุดสำหรับสุนัขจิ้งจอก และเป็นเรื่องอันสมควรที่สุนัขจิ้งจอกทุกตัวควรเอาเยี่ยงอย่างมัน ด้วยการตัดหางที่มีอยู่นั้นทิ้งไปเสีย
"ยิ่งกว่านั้นนะ" เจ้าสุนัขจิ้งจอกไม่มีหางชักจูงต่อ "การที่เรามีหางอยู่ นอกจากจะสร้างความลำบากต่อการหาอาหารแล้ว ยังเกะกะรกรุงรังไม่มีประโยชน์เลยแม้แต่น้อย" เมื่อมันพูดจบ สุนัขจิ้งจอกเฒ่าผู้ชาญฉลาดตัวหนึ่งก็เอ่ยขึ้นมาว่า "การที่เจ้ามาชักชวนให้พวกเราตัดหางออกเหมือนเจ้าเช่นนี้น่ะ ก็เพราะว่าจริง ๆ แล้วเจ้าต้องการให้พวกเราเป็นเช่นเดียวกับเจ้า ซึ่งกำลังละอายใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเจ้าอยู่ใช่ไหมล่ะ" |
| นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ::ที่ประสบเคราะห์กรรมแล้วยังมีความริษยาต่อผู้อื่น ก็มุ่งที่จะให้ผู้นั้นเป็นเหมือนกับตนที่ได้รับอยู่เช่นกัน |
|
