"น้องบอกว่าเหงาเวลาอยู่บ้าน แต่อยู่โรงเรียนสนุกมากเพราะมีเพื่อนมาก พี่อยากถามว่า ที่ผ่านมาน้องได้พยายามจะเป็นเพื่อนที่ดีของพี่สาว ของน้องชายและกับคุณพ่อคุณแม่หรือยัง นั่นคือมีส่วนร่วมในการทำงานในบ้านในทุก ๆ เรื่อง ช่วยทำความสะอาด ทำอาหาร ช่วยน้องทำการบ้าน จัดการแบ่งเบาภาระของคุณพ่อคุณแม่ เช่น ดูแลน้อง ช่วยน้อง เล่นกับน้อง”
“บางทีการที่พ่อแม่เคารพสิทธิ์ของลูก ๆ ไม่จู้จี้จุกจิกกับลูก อาจทำให้ลูกคิดไปว่า พ่อแม่ไม่สนใจ ยิ่งหากเราคิดไปว่าพ่อแม่รักพี่ รักน้องมากกว่า ทำให้น้อยใจและไม่เข้าใกล้ โดยที่พ่อแม่อาจไม่รู้ว่าลูกคิดอย่างไร แต่เมื่อน้องเสียใจน้อยใจและปลีกตัวออกมา ยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ห่างเหินและกลายเป็นความเงียบเหงามากขึ้น”
“พ่อแม่นั้นรักลูกทุกคน แต่ด้วยเหตุผลและการแสดงออกที่ต่างกัน เมื่อเห็นน้องเป็นคนเข้ากับเพื่อน ๆ ได้ง่ายมีเพื่อนแยะ ก็อาจคิดว่าน้องเป็นคนเก่งเอาตัวรอดได้ มีสังคม พ่อแม่ก็ภูมิใจอยู่เงียบ ๆ และไม่จุกจิกกับน้อง อย่างไรก็ตาม การอยู่เฉย ๆ ไม่ทำอะไร ไม่ช่วยงานบ้าน ไม่รับผิดชอบอะไรในบ้าน ก็ทำให้เกิดความเหงาได้กับทุกคน หากน้องไม่ต้องการความรู้สึกเช่นนี้ ก็ให้พยายามพูดคุยกับพ่อแม่พี่น้องมากขึ้น ชวนไปเที่ยวด้วยกัน ซื้อของทำกับข้าว ทำขนม อ่านหนังสือฟังเพลง ดูโทรทัศน์กับพี่น้อง เหล่านี้ทำให้หายเหงาได้นะคะ อย่าอยู่ตามลำพังแล้วคิดฟุ้งซ่านจะติดเป็นนิสัย และหากไม่มีใครปรึกษาด้วย ก็โทรฯ มาได้ที่พี่ฮอทไลน์ค่ะ!"

"ก่อนอื่นก็ต้องมองย้อนมาที่ตัวเราสิว่า ที่ผ่านมาทำตัวให้พ่อแม่ไว้ใจแค่ไหน คำว่าไว้ใจในที่นี้หมายถึง ความสามารถในการดูแลตัวเองได้ เช่น อากาศหนาวก็ใส่เสื้อผ้าหนา ไม่เดินกลางแดดตากฝนจนไม่สบาย หรือไม่ติดเพื่อนชนิดเพื่อนพูดอะไร ชวนไปไหนก็เชื่อหมด ไม่คิดและตัดสินใจด้วยตัวเองบ้าง หรือแยกแยะว่าอะไรถูกไม่ถูก ผิดหรือไม่ผิด ไม่เป็นหรือเป็นคนรักษาสัญญา รักษาเวลา และรักษาคำพูดหรือไม่ เช่น บอกว่าจะกลับถึงบ้านห้าโมงหกโมงก็ไม่คลาดเคลื่อนไปจากที่ระบุมากนัก ลักษณะและพฤติกรรมเหล่านี้แหละค่ะ ที่พ่อแม่เห็นอยู่ทุกวัน ก็จะรู้และมั่นใจได้ว่า ลูก ๆ หรือน้องสามารถจะไปเที่ยวกับเพื่อน และรอดปลอดภัยหรือไม่”
“หากน้องเป็นคนอ่อนไหว เชื่อคนง่าย พ่อแม่ก็เกรงว่าหากคบเพื่อนดีก็ดีไป ถ้าคบเพื่อนไม่ดีก็จะนำไปสู่ปัญหา โดยเฉพาะการไปเที่ยวภูกระดึง เป็นภูเขาสูง เดินทางลำบาก หากไม่ดูแลตัวเองดีพอ ก็อาจเป็นอันตราย ตั้งแต่ถูกแมลงในป่ากัด หรือไม่สบายเป็นไข้หวัด หรืออาจประสบอุบัติเหตุได้”
“อย่างไรก็ตาม การไปเที่ยวครั้งนี้มีผู้ใหญ่ หรือครูอาจารย์ไปด้วยหรือเปล่า หากมีผู้ใหญ่ไปด้วย น้องขออนุญาตคุณพ่อแล้ว ให้คุณพ่อโทรฯคุยกับครูอาจารย์ที่จะไปด้วย หรือให้มีจดหมายถึงคุณพ่อโดยตรงก็ได้ หากได้พยายามทำทุกอย่างตามที่แนะนำแล้ว คุณพ่อยังไม่ให้ไป พี่ไม่อยากให้น้องเสียใจ แต่รอให้เราโตอีกสักหน่อย ภูกระดึงมันไม่ไปไหนดอกค่ะ ไปเมื่อไรก็ได้ ใจเย็น ๆ นะคะ แล้วจะบอกอะไรให้ จนถึงวันนี้ พี่ ๆ ในศูนย์ฮอทไลน์ยังไปไม่ถึงภูกระดึงเลยค่ะ เหตุผลก็คือ เพื่อน ๆ หลายคนไปเที่ยวกลับมา เล็บหลุดหมดเลยทั้งมือและเท้าจากการปีนเขา พี่ก็เลยกลัวความลำบาก ไม่อยากเจ็บอย่างนั้นค่ะ!"

"ฟังดูน้องคงเครียดมากจริง ๆ ที่เห็นคุณพ่อทำตัวไม่ดี ดื่มสุรา แล้วยังมาหาเรื่องให้ลูกเมียเดือดร้อน องคงอยากจะเตือนท่าน แต่ท่านไม่ฟังใคร แล้วยังไม่สนใจว่าลูกต้องการอะไร จะเห็นได้ว่า คุณพ่อเป็นคนสร้างปัญหา แต่คุณแม่กับลูก ๆ เดือดร้อน โดยเฉพาะคนที่เป็นลูก อย่างเช่นน้องซึ่งต้องคอยคิดถึงปัญหาอยู่ตลอดเวลา และถึงวันนี้น้องให้คำตอบตัวเองได้ไหมคะว่า ที่คิดแล้วคิดเล่านั้น คิดหาทางออกของปัญหาได้หรือไม่ คำตอบคือเราทุกคนรู้ ถ้าพ่อเลิกเหล้าจะดีขึ้น แต่ปัญหาอยู่ที่พ่อไม่คิดจะช่วยเหลือตัวเอง การกินเหล้าสูบบุหรี่เป็นการทำร้ายทำลายตัวเองอย่างหนึ่ง ซึ่งอาจมีสาเหตุจากจิตใจ สุขภาพหรือปัญหาการงาน เราไม่รู้และพ่อเองก็อาจจะไม่รู้ด้วยเช่นกัน”
“หากเป็นไปได้ น้องต้องพูดชักชวนท่าน หรือหาคนที่ท่านไว้ใจ ปู่ย่า พี่น้องคนไหน ญาติใกล้ชิด ให้มานำตัวคุณพ่อไปรับการตรวจรักษาเรื่องติดสุราให้หาย จะได้พูดกันรู้เรื่องบ้าง หากยังทำไม่ได้ ก็ต้องคอยดูแลเวลาท่านกลับมาบ้าน เอาใจใส่คุณพ่อบ้างว่าเป็นอย่างไรต้องการอะไร เช่นกันกับคุณแม่ น้องก็ต้องคอยถามไถ่ห่วงใยดูแลใกล้ชิด เพราะท่านกำลังแบกภาระหนักคนเดียว น้องต้องพยายามช่วยเหลืองานบ้าน ขยันและเรียนให้ดี ท่านจะได้พอใจภูมิใจที่มีลูกดี เมื่อพ่อทำตัวไม่ดี แม่เป็นคนทำมาหาเลี้ยง คุณแม่ก็ควรมีสิทธิ์ที่จะมีลูกดี ๆ เป็นที่พึ่งต่อไปค่ะ”
“หากน้องจะนำเรื่องความไม่สบายใจในครอบครัวไปเล่าระบายความเครียดให้เพื่อน ๆ สนิทใกล้ชิดฟังก็ไม่เสียหายหรอกค่ะ เพราะทุกคนก็มีปัญหาครอบครัวด้วยกันทั้งนั้น พูดออกไปแล้วจะได้สบายใจ ไม่ต้องคิดมาก และหากเพื่อนมาเล่าเรื่องไม่สบายใจให้ฟัง เราก็รับฟังไว้ไม่นำความลับของเพื่อนไปเปิดเผย ชีวิตในวัยเด็กนั้น เราต้องเป็นกำลังใจให้กันและกันค่ะ!"

"น้องอยากใกล้ชิดกับคุณแม่ อยากให้ท่านเชื่อคำพูดของน้องมากกว่าที่ผ่านมา และไม่อยากให้ท่านเข้มงวดมาก ความจริงก็คือคุณแม่มีลูกสาวคนเดียว ท่านคงทั้งรักทั้งหวงแหน แต่ก็เป็นความกลัวของแม่ที่เลี้ยงลูกคนเดียวทุกคน กลัวว่าจะเลี้ยงลูกไม่ได้ดีพอ เกรงว่าลูกจะเสียนิสัยได้ใจไม่เชื่อฟัง เพราะจิตใจแม่ก็มีแนวโน้มจะคล้อยตามใจลูกอยู่แล้วเพราะความรัก ด้วยเหตุนี้จึงต้องสร้างเกราะป้องกันตัวเอง ต้องเข้มงวด ต้องดุเอาไว้ก่อนลูกจะได้กลัว เพราะฉะนั้นอยากให้น้องเข้าใจคุณแม่ และรู้ว่าที่แม่แสดงพฤติกรรมไปทั้งหมดนี้ ก็คือการพยายามปกปิดจุดอ่อนของตัวเอง คือความรักลูกเหนือสิ่งใด จนต้องแสดงกิริยาและคำพูดเช่นนั้นออกมา”
“ฉะนั้นเมื่อใดที่น้องรู้สึกไม่พอใจ การใช้วาจาดุว่าของท่าน น้องก็ต้องบอกท่านตรง ๆ ว่า น้องรู้ว่าท่านรักหวังดีและกลัวว่าน้องจะทำตัวไม่ดี แต่น้องก็เชื่อว่าตัวเองจะต้องเป็นคนดีทำตัวดีอยู่แล้ว ขอให้แม่สบายใจ ค่อย ๆ พูดอธิบายอย่างตรงไปตรงมา เมื่อท่านไว้ใจ การกล่าวหาว่าน้องโกหกก็จะหายไป และท่านจะได้เรียนรู้วิธีพูดกันอย่างตรงไปตรงมาระหว่างแม่ลูก ที่สำคัญการแสดงความรู้สึกรักใคร่ห่วงใยกับแม่ ไม่ใช่เรื่องน่าอาย หาโอกาสแสดงความรักด้วยการกอดแม่บ้าง ท่านจะได้ชื่นใจ!"

"น้องกังวลใจว่าตัวเองจะเป็นเกย์หรือไม่ เพราะรู้สึกชอบผู้ชายสูงอายุ การที่น้องมีความรู้สึกเช่นนั้น คงจะยังบอกไม่ได้ทีเดียว เพราะน้องยังอยู่ในช่วงวัยที่สับสน แต่การที่เรามีความทรงจำดี ๆ เกี่ยวกับพ่อ ทำให้เรามองหาคนที่จะเป็นตัวแทนพ่อ เพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ ไม่ใช่เรื่องเสียหาย แต่ในความจริงคือ สิ่งที่พ่อเป็นนั้น เป็นลักษณะของคนคนหนึ่ง ซึ่งไม่สามารถแสดงออกถึงความรู้สึกรักใคร่ห่วงใยให้ลูก ๆ รู้ได้ ทั้ง ๆ ที่พ่อก็อยากจะเป็นพ่อที่ใกล้ชิดและเป็นที่รักใคร่ของลูก ๆ เช่นกัน”
“พี่อยากให้น้องเก็บความทรงจำดี ๆ เกี่ยวกับคุณพ่อไว้ แล้วไม่ต้องไปมองหาใครมาทดแทนหรือแทนที่ แต่หากคิดว่าตัวเองขาดความรักใคร่ใกล้ชิด ก็จงแสดงความอ่อนโยน ความเอื้ออาทรกับทุกคนที่ผ่านเข้ามา ยิ่งเราให้ความรู้สึกดี ๆ กับผู้อื่นได้มากเท่าไร เราก็จะได้ความเข้าใจไมตรีคืนกลับมาเท่านั้น แล้ววันหนึ่งเมื่อเราเติบโตเป็นผู้ใหญ่ มีครอบครัวของตัวเอง เมื่อนั้นแหละน้องก็จะเป็นพ่อ อย่างที่น้องอยากจะให้พ่อเป็น หรืออย่างที่ท่านเป็นตัวของท่านจริง ๆ คือ พ่อที่รักใคร่ใกล้ชิดลูกตลอดมา"

“หนูกำลังอึดอัดใจกับความรักของคุณพ่อคุณแม่ เพราะตอนนี้หนูเริ่มโตเป็นวัยรุ่นแล้ว และต้องการอิสระ ความเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น แต่คุณพ่อคุณแม่ ยังมีความคิดห่วงกังวลว่าลูกก็คือลูก จะโตขนาดไหนก็ยังเป็นลูกเล็ก ๆ ของพ่อแม่อยู่ดี พี่ก็เคยโดนแบบนี้เหมือนกัน แต่พี่อยากให้น้องพยายามเข้าใจคุณพ่อคุณแม่ที่กำลังตกใจ และรู้สึกกลัวที่เห็นลูกโตขึ้นเรื่อย ๆ และอาจไม่ต้องการพึ่งพิงพ่อแม่ต่อไป ซึ่งในอนาคตน้องก็จะโตและช่วยเหลือตัวเองได้จริง ๆ”
“ฉะนั้นในช่วงที่พ่อแม่กำลังปรับตัว ทำใจ พี่ขอให้น้องอดทน และพิสูจน์ตัวเองให้พ่อแม่วางใจว่าหนูกำลังเป็นวัยรุ่นที่เรียนรู้จะดูแลตนเองได้ รับผิดชอบตนเองได้ เช่น ดูแลทำความสะอาดห้องนอน เสื้อผ้าซักรีดเองได้ ช่วยพ่อแม่ทำงานบ้านได้ หลังจากนั้นขอไปไหนจะกลับเมื่อไร ต้องรักษาเวลา รักษาคำพูดกับพ่อแม่ ท่านจะได้เชื่อใจ เมื่อท่านวางใจว่า หนูทำตัวดีไว้ใจได้เมื่อไร ท่านก็จะค่อย ๆ เลิก ความเข้มงวดไปเองค่ะ"

"น้องรู้สึกว่าพ่อแม่ไม่เข้าใจลูกวัยรุ่น เพราะท่านอายุมากแล้ว และต่างฝ่ายต่างก็มีเหตุผลของกันและกัน แต่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมรับเหตุผลของกันและกัน ซึ่งในความจริงการที่พ่อแม่คิด พูดกระทำหรือแสดงพฤติกรรมอะไรก็ตาม ทั้งหมดคือ"ความรัก"ที่มีต่อน้อง มีต่อลูก ยิ่งพ่อแม่อายุมากยิ่งห่วงใยลูกมาก พะว้าพะวังว่ามีเนื้อหาเรื่องราวหรือข้อมูลอะไรที่อยากบอก อยากถ่ายทอดให้น้องรับรู้ เพียงแต่วิธีการสื่อสาร เป็นลักษณะของคนรุ่นเก่า คือพูดหรือบ่นไปเรื่อย ๆ ทำให้น้องเบื่อและไม่พอใจ ที่สำคัญพี่มองว่า สิ่งที่ทำให้พ่อแม่ลูกไม่ค่อยเข้าใจกัน หรือไม่พอใจกัน ไม่ได้อยู่ที่เนื้อหาหรืออะไรที่เรากำลังพูดกันอยู่ แต่อยู่ที่วิธีการพูดและสื่อสาร พ่อแม่อายุมากมักชอบให้ลูกเล็กเข้ามากอด เคล้าเคลียแสดงความรัก ในขณะที่พ่อแม่เอง ก็อาจจะไม่คุ้นเคยที่จะโอบกอดลูก ๆ ทั้ง ๆ ที่อยากทำ เพราะฉะนั้นเป็นไปได้ไหที่น้องจะเป็นฝ่ายเข้าไปหา คอยจับมือจูงแขนพ่อแม่ให้ท่านรู้สึกว่าลูกใกล้ชิดและห่วงใย ท่านจะได้ไม่พูดบ่นมาก น้องเองเมื่อกลับมา”

“คุณพ่อคุณแม่ ต้องการรับรู้เรื่องราวของลูก ๆ อยู่แล้ว การไม่มีความลับกับท่านเป็นเรื่องดี ท่านจะได้ไว้ใจและเชื่อใจเพราะรู้ใจน้อง แต่หากไม่บอกอะไรเลยก็จะทำให้ท่านเคลือบแคลงใจ ไม่แน่ใจในตัวน้อง เพราะฉะนั้นมีอะไรที่พอจะบอกท่านบ้าง เช่น เรื่องเพื่อน เรื่องที่เกิดขึ้นที่โรงเรียนก็เล่าให้ท่านฟัง โดยเฉพาะในตอนที่รับประทานอาหารเย็นด้วยกัน ก็น่าจะหาเรื่องที่น่าสนใจของกันและกันมาพูดคุยแลกเปลี่ยนกันนะคะ ยิ่งถ้ามีเรื่องราวอะไรที่สำคัญที่เกิดขึ้นกับเราที่โรงเรียน ทั้งที่ดีหรือไม่ค่อยดี ก็บอกท่านได้เสมอค่ะ จะทำให้ท่านรู้สึกดี ๆ กับลูก ๆ เสมอ ๆ”